یادمه دوسال پیش که وبلاگ نویسی روشروع کردم اولین جمله ای که نوشتم همین شعربالابود.
وبزرگترین آرزویی که داشتم دعوت شدن به سرزمینی بودکه به تعبیرزیبای آقای شریف شاید
فیروزه ای رنگ باشه.
سرزمینی که قلب هستی دراون می تپه وفضاازخدالبریزشده.
باورندارم که درچندگامی او.دربرابراو ودرپیشگاه نگاه او قراربگیرم وباورندارم که لحظه ی دیدارنزدیک است!
درتصورندارم که آن جاکجاست وچه فضایی است؟
همین رامی دانم که حضوراورابرخودلمس می کنم ورایحه ی خدارامی توان آن جااستشمام کرد.
باورندارم که چشمانم لیاقت چنین عظمتی راداشته باشد...
فقط می دانم که همه ی وجودچشم می شوم وخیره به بارگاهش!
باورندارم که پاهایم همچون خاکی راتاب بیاورند.امامی دانم که پای من به عشق فرومی رود.
ندانم که چه بایدگفت وچه بایدکردوچگونه بایدگریست؟!
ندانم که ابدیت مطلق ولمس گرمایش بردستانم اجازه ی ازدل گفتن رامی دهدم یانه؟!
حس بهت وحیرت ودلهره وشعف نمی گذاردکه قلبم درست بتپد...
وانتظاربرآورده شدن سترگ ترین آرزوی عمرم طاقت وصبرراازمن گرفته است.
رفتن ودیدن وشنیدن ولمس کردن برایم ممکن شده است.
وامیدآن دارم که بتوان درک کردوبتوان انسان شدوبتوان وجودیت رابه خاطرآورد.
برآورده شدن آرزویم درلیله الرغایب(شب آرزوها)ورفتن به مدینه ی پیامبرش درروزولادت برگزیده ترین
بنده اش وعزیزترین دخترش وتنهامادرم برایم فقط وظیفه ی شکروسپاس راگوشزدمی کند!
***باتوجه به نزدیک شدن به سالگردشهادت استادشریعتی تقارن زیبایی می بینم که این جمله ی ایشون روبنویسم:
حج!حرکت خودآگاه واتنخاب شده ی جمعی به سوی ابدیت مطلق.کمال لایتناهی.خدا!
ایثارخویش به خلق.امانه به خاطرخویش ونه به خاطرخلق.که خدا!
***پیشاپیش تولدمادرم-فاطمه ی زهرا(س)- روبه تمام هستی تبریک می گم وبه خصوص زنان ومادران ودختران ایران زمین
***ودرآخرحلالیت می خوام برای تمام رفتارم.گفتارم وبودن هام!همیشه هدفم انتقال بهترین وزیباترین لحظاتم به دیگران بوده وامیدوارم توی این راه کسی روناراحت نکرده باشم واگربه ناگاه وناخواسته کسی رنجیده خاطرشده باتمام وجودم عذرخواهم وامیدوارم که به معنای واقعی ببخشش منوببخشه وراضی باشه.آمین
التماس دعا-میترا(۲۶/۳/۸۷)